آفريدگار ، زيرا غايت فاعل به معنايى كه اثبات كرديم كمالى است كه نقص فاعل را ترميم مىنمايد و براى خداى آفريدگار ، نقص نمىتوان فرض كرد . آرى ، فلسفهء عاليه در مورد آفريدگار به يك معنى باريك‌تر كه از سطح اين بحث بالاتر است غرض و غايتى اثبات مىكند . از بررسى حقيقت « غايت » دو نظريهء ذيل استنتاج مىشود : ( 1 ) . در جهان هستى « اتفاق » وجود ندارد . ( 2 ) . بخت خوب يا بد ( شانس ) موهوم و بىحقيقت است .